نگاهي مي‌اندازم به درد ته گيلاس. فكر مي‌كنم اين جرعه‌ي آخر را بايد به سلامتي چه كسي نوشيد؟ « به سلامتي كسي كه آمد و نشد كه بماند...» مي‌گويم و گيلاس را سر مي‌كشم.

بزرگ‌شده‌ام ديگر. بيست و شش سال دارم.

فردا آخرين روز (و شب) دوره‌ي اطفال‌ام‌ئه. و باز هم كشيكم.
داستانم خيلي با آن روزها توفير كرده، آن‌قدر كه اگر روزي مخم تاب برداشت و خواستم كار باليني كنم روي «اطفال» به عنوان يه رشته‌‌اي كه به توصيه‌ي اساتيدم توانايي خوبي براي موفقيت درش دارم، حساب كنم.

دوران انترني را دوست‌دارم. خوب است. آدم خيلي فرصت فكر كردن ندارد.
خوبم. خيلي فرصت فكر كردن ندارم. جاي شكرش باقي‌ست...

يادم هست كه اولين كشيك استاژري‌م رو نوشته‌بودم، فردا اولين روز انترني‌م‌ئه!
و شب اول هم كشيك ام؛ مركز طبي. احساس بامزه‌ي عجيبي‌ئه. دارم به روزاي آخر اين ماراتون يك سال و نيمه فكر مي‌كنم، و وقتي اون روز احتمالاً به اين شب اول فكر خواهم‌كرد و احتمالاً همين يه ذره شگفتي و هيجان هم زير چرخ‌دنده‌هاي معيوب سيستم عزيز آموزش پزشكي له شده...
احتمالاً احساس بامزه‌ي عجيبي خواهم‌داشت...

«جبران خليل جبران» يك شعر بلند دارد به نام « روز تولدم». روز تولد 25 سالگي‌ش سروده. از گفتن همه چيز كه فارغ‌مي‌شود، مي‌رسد به « شادي»، مي‌گويد:
« مثل همه‌ي انسان‌ها، در اين 25 سال/ شادي را دوست‌داشته‌ام/ آموخته‌ام كه سحرگاه به پا خواسته مثل همه، در جستجوي آن باشم./ اما هرگز آن را در جايي نيافتم/ رد پا يا نشاني از آن روي ماسه‌هاي نزديك خانه‌اي نديدم/ و صدايش را نيز از پنجره‌ي معبدي نشنيدم/ تنها به جستجوي آن برخاستم/ و نجواي روحم را شنيدم كه: / « شادي دختري است كه در نهانگاه دل زاده و پرورده‌‌شده/ و هرگز از حصار آن برون نخواهد شد.»/ اما چون دريچه‌ي قلبم را گشودم تا شادي را بيابم، / جز آينه، رختخواب و جامه‌اش، چيزي نديدم.»

حالا مصداق عيد و هفت سين چيدن و برايش بهاريه نوشتن من است. بهاري اگر باشد، مثل شادي، بايد دختركي باشد توي دل آميزاد؛ وگرنه كه مثلاً سبز شدن زمين چه مزيتي دارد به برگ‌ريزان درخت‌‌هاش، كه در مفصل زمستان و بهار سال نو مي‌شود، نه در مفصل تابستان و پاييز. كه براي بهار بهاريه مي‌نويسند، نه براي پاييز پاييزيه! كه اگر صحبت جاودانگي است و رمز نو شدن، بي برگ ريختني، باز رويشي نخواهد بود.

₪₪₪

حدود 4 ماهي مي‌شود كه از دو هفته‌نامه‌ي «طبيب» استعفا داده‌ام. ولي هنوز هم به اصرار دوستان، گاهي چند خطي مي‌نويسم براشان. آخرين بار ازم خواسته‌بودند كه « بهاريه» بنويسم. دوران امتحان بود و كش و واكش قبل از ثبت پروپوزال و پايان‌ترم و پره‌انترني و...
ديروز كه نشريه را مطابق قرار هر ماه، آوردند دم در، ديدم چه خوب مي‌نشيند توي حال و هواي اين روزهام.
همين شد كه عينش را ‌گذاشتم اين‌جا.

₪
هنوز سال نو نشده كه باز انگشت بكشم لاي سروده‌هاي رفيق شفيق، كه باز بگويد:« نوبهار است در آن كوش كه خوشدل باشي ...» راستش، دست هم كه نبرم سمت ديوانش، هر آن، به تناسب حال و روز بيتي، مصرعي، غزلي از خواجه توي ذهنم تكرار مي‌شود، مثل اين چند روز:

رضا به داده بده وز جبين گره بگشاي
كه بر من و تو در اختيار نگشاده است

بگذار فال امسالم همين باشد.
₪₪₪

خيره‌شده‌ام از پنجره به بيرون. روژين دستم را نوازش‌مي‌كند. مي‌پرسد:« به چي فكر مي‌كني؟»
مي‌گويم :« به خيلي چيزها... به اين‌كه امشب چند بار توي جام غلت‌مي‌زنم تا خوابم ببره؟...»

چه فتنه بود كه مشاطه‌ي قضا انگيخت

مامان مي‌گويد ژيواگو هم مرد خوش‌بختي بود، مي‌روم توي فكر.... مي‌گويم:« ولي به‌نظر من لارا خوش‌بخت‌تر بود... همه‌ي مردهاي بزرگ زمانش عاشق او شدند... و صد البته ژيواگو.» و باز بي‌صدا توي ذهنم، سورتمه دور مي‌شود، ديگر كلاه پوست لارا پيدا نيست، ژيواگو سراسيمه از پله‌ها بالا مي‌دود، يخ سطح شيشه‌ها نمي‌گذارد چيزي ديده‌شود، لارا دارد مي‌رود، دارد دور مي‌شود، با ضرب، شيشه را مي‌شكند و خيره‌مي‌شود به آن دو تا رد موازي سورتمه كه هيچ‌وقت به‌هم نخواهند رسيد...

ليلا خيره‌‌مي‌شود به صورت شوهرش. لابد مثل هر زني مي‌خواهد دنبال نگاه‌هاي ژيواگو بگردد توي چشم‌هاي مردش.... اما او هيچ حواسش نيست.

حق مي‌دهم به « مهرجويي»؛ من هم اگر جاي او بودم، من هم اگر اين حق را داشتم كه يك، و تنها يك سكانس عاشقانه از كل تاريخ سينما انتخاب‌كنم شك ندارم كه همين نگاه ژيواگو از پشت پنجره بود. حالا مي‌خواهد از نظر مردم قرن بيستم « كازابلانكا» به عنوان بزرگ‌ترين عاشقانه‌ي قرن انتخاب‌شود، من با 19 سال حق زندگي در قرن بيستم (!) از اين يك راي خودم به نفع دكتر احساساتي شاعرپيشه‌ي سال‌هاي نوجواني‌م استفاده‌مي‌كنم، مردي كه مي‌توانست از بالالايكاش صداي ده تا گيتار درآورد...

₪₪₪

آلبومي كه تراك هفتمش را اين كنار گذاشته‌ام، مجموعه‌اي از فولك‌هاي روسي است، با نام "Ensemble Balalaika Plays Sword Dance" ؛ كه آنسامبل بالالايكاست با همراهي آكاردئون (CD شماره‌ي 259 نشر بانگ).

پ.ن: 5 آذر، 26 نوامبر تاريخ اولين اكران اين بزرگ عاشقانه‌ي تاريخ سينما (كازابلانكا)ست كه متاسفانه/ خوش‌بختانه هيچ احساسي را در من متبادر نمي‌كند!

چند بار دستم مي‌رود سمت كيف و بر مي‌گردد. راننده‌ي آژانس هم كه باشد، باز دليل نمي‌شود. مي‌گويم: « ببخشيد... جسارتاً ايرادي نداره از نظرتون... احياناً... من يه سيگار روشن‌كنم؟» و وقتي مي‌گويد نه، و خواهش‌مي‌كنم و ـــ سيگار را مي‌گذارم گوشه‌ي لبم.

شيشه‌ي ماشين را مي‌دهم پايين. سرم را تكيه‌مي‌دهم به پشتي صندلي.

چه‌هاست در سر اين قطره‌ي محال‌انديش؟!....

₪₪₪

من هم فكر نمي‌كردم. اصلاً به مخيله‌ام خطور هم نمي‌كرد كه روزي از موسيقي كلاسيك خوشم بيايد. آن‌هايي را هم كه ادعاي دوست‌داشتن موسيقي كلاسيك مي‌كردند، به روم هم كه نمي‌آوردم، ته دل مي‌گفتم:« اي بابا!»

ولي عوض‌شده‌ام گويا. نه اين كه ديگر اين harsh شدن ناگهاني‌ش اذيتم نكند، نه. ولي حالا مي‌فهمم‌اش.

بعد از آن دوره‌ي چند جلدي "Secret Garden" كه يك دو سالي هم‌دم ام بود، اين بار آقاي غروي [نماينده‌ي « نشر بانگ» در كتاب‌فروشي « انتشارات پنجره»] يك مجموعه‌ي جديدي را بهم معرفي‌كرده، به نام "Classical Relaxation" . تراك دوازدهم جلد اولش، «كوئينتت قزل‌آلا» است. باز هم كار "Schubert".
«كوارتت» را به مدد « اميررضا كوهستاني» هم كه شده همه مي‌شناسند، كوئينتت هم قطعه‌اي است كه براي پنج ساز نوشته‌مي‌شود.

كوئينتت شوبرت را دوست‌دارم. تمامي وارياسيون‌هاش را. آن ملايمت بي‌تكلف آغازينش را، نرم‌نرم مرزها را فرا بردنش را، آرام‌آرام انگار دنبال گوشه‌هاي خالي وجودت گشتن‌اش را، موذيانه تمام آن‌ها را انباشتن‌اش را، و بي هيچ مكثي بلافاصله آن ضرب‌گرفتن‌‌اش را، حتي اگر بنشيند در آن خشونت آشكار... كه اگر نباشد ديگر آن شيطنت آهنگين پاياني انگشت‌ها روي كلاويه‌هاي پيانو، كودكانه نمي‌دود لاي انگشت‌هات كه شادمانه به رقص در آورد ات....

اين عين زندگي است. و من... تازه دارم مي‌فهمم.

خوشا وقتي
قلم‌موي خوبي مي‌يابم
در آب فرو مي‌برم، بر زبان مي‌كشم و
مي‌آزمايم‌اش اول بار.

تاچيبانا آكمي
ترجمه‌ي: زويا پيرزاد

پ.ن: عنوان بعداً اضافه‌شده‌است.

[كيتي] ضمن اين‌كه به خواب مي‌رفت گفت: خدايا رحم كن، خدايا رحم كن، خدايا رحم كن.

آنا كارنينا- صفحه‌ي 92
لئون تالستوي
ترجمه‌ي «سروش حبيبي»