وارد زمان نيلي مي‌شوم ـ
اين‌جا راهرو، پشت سرم دري بسته.
اكنون در اتاق، نقطه‌اي سرخ روي دهان،
و جامي از گل‌هاي سرخ واپسين، يعني تو!
ما هر دو مي‌دانيم: سخناني كه هر يك از ما
به ديگران مي‌گفت، بين ما بيهوده است.
بازي تمام است با آخرين حركت مهره‌ها.
سكوت آن‌قدر بزرگ است
كه اتاق از آن پر مي‌شود.
زمان ايستاده‌است، بدون انتظار و بدون شـِكوه،
با جامي از گل‌هاي سرخ واپسينش، يعني تو!

گوتفريد بن

از مجموعه‌ي‌ « دفاع از گرگ‌ها» [كلكسيوني‌ از شعر معاصر آلمان، به انتخاب و ترجمه‌ي « تورج رهنما»، نشر چشمه ]

₪

باز يك چيزي گلوله شده اين‌جا، همين‌جا، درست يك بند انگشت پايين‌تر از جايي‌كه هوا پايين مي‌رفت اگر اين كلاف گير نكرده‌بود، و مثل هميشه عدل وسط فرجه‌ي امتحان.

₪₪

شك‌ ندارم چه قطعه‌اي را مي‌نواختم امشب، اگر يك گيتار الكتريك داشتم، و مي‌دانستم چه‌طور بنوازم‌اش...

₪₪₪

پ.ن: « ارغوان» خوب شده، كاملاً. امتحان « عتفال» ام را كه بدهم، پست‌هاي قبلي را هم مرتب مي‌كنم.