Josef Breuer
اگر « دكتر بروئر» بعد از استعفا از مقام رسميش در دانشكدهي طب، سر راه منزل، توي خيابانهاي وين 1885 دنبال تابلوي يك روانشناس ميگشت، تا كمي با هم گپبزنند، و اتفاقي سر از كلينيك «زيگموند فرويد» در ميآورد، هيچ بعيد نبود كه فرويد به او هم برچسب ناملايمات جنسي دوران طفوليت بزند! از نظر خودش هم لابد دليل به اندازهي كافي داشت: مرگ مادر در 4 سالگي، يك پدر يهودي مومن كه دائماً درگير تبليغات مذهبيش بود، بزرگشدن زير دست يك مادربزرگ سالخورده و...
ولي چنين داستاني فقط زماني ميتوانست اتفاقبيفتد كه « فرويد» شاگرد « دكتر بروئر» نبود، و مباني چيزي را كه بعدها « روانكاوي» ناميدهشد از بروئر نياموختهبود. سوءتفاهم نشود! بروئر روانپزشك نبود، طب داخلي خواندهبود و يكي از بهنامترين فيزيولوژيستهاي زمانش بود. فقط اين سعادت را داشت كه يكي از بيمارانش خانمي بهشدت هيستيريك باشد! و او به جاي ارجاع « آنا ا.» به يك روانپزشك، پاي صحبت او بنشيند. همين صبر و حوصله باعثشد بفهمد تعريفكردن دغدغهها و حتي توهمات اين فرد باعث كاهش علائم بيماري وي ميشود. او براي آسانتر كردن اين مراحل از هيپنوتيزم كمكگرفت، تا جايي كه همهي علائم آنا ناپديد شد. بروئر به دو نتيجهي بزرگ رسيد: علائم اين بيمار ناشي از افكاري بوده كه در ناخودآگاه وي دفنشدهبود، و صحبتكردن، و وارد كردن اين افكار و توهمات به خودآگاه باعث بهبودي وي شد.
اين اولين باري بود كه «روانكاوي» با اين كيفيت در مورد كسي اجرا ميشد، ولي او اين مسئله را منتشر نكرد. صرفاً آن را با شاگردش فرويد در ميانگذاشت. فرويد شروع به استفاده از اين روش براي درمان بيماران خود كرد. او در مورد كيفيت پيشرفت كار با بروئر مشورت ميكرد. مقالهي 1893فرويد دربارهي كار مشتركشان چندان باب طبع بروئر نبود. فرويد به هيپنوتيزم اعتقادي نداشت، از طرفي، بروئر هم معتقد بود فرويد بيش از حد به مسائل جنسي بها ميدهد. دو سال بعد كه فرويد« مطالعهاي در رابطه با هيستري» را منتشر كرد، استاد و شاگرد بهكل از هم جدا شدند. بروئر اعلامكرد سرش شلوغ است و فرصت درمان بيماران مشابه را ندارد، ولي فرويد اعلامكرد چون « آنا ا.» دچار وابستگي شديد عاطفي به بروئر شده، بروئر از ادامهي كار كنارهگيري ميكند!
در نهايت بروئر عطاي « پدر علم روانكاوي» شدن را به لقاي فرويد بخشيد، و به آغوش پر مهر طبابت و فيزيولوژي برگشت. علومي كه به استناد اكتشافات و موفقيتهاي مكررش، بر نبوغ وي صحهميگذارند.
« رفلكس هرينگ - بروئر» ماحصل مطالعات او در رابطه با طبيعت رفلكسي «تنفس»، فقط موضوع يكي از 20 مقالهي اوست. يكي ديگر از مهمترين يافتههاي بروئر در رابطه با فيزيولوژي مجاري نيمدايرهاي گوش داخليست، و«جريان ماخ- بروئر» ناميدهميشود.
₪₪₪
توضيح: اين مطلب به سفارش ماهنامهي «طبيب» نوشتهشده، بديهي است كه از نظر قانوني تمامي حقوق مطلب متعلق به اين مؤسسه است.
