404 Not Found

« سلاله» از اتاق مي‌آيد بيرون، مي‌گويد:« كتاب، ديكشنري، هر چي مي‌خواي بگو بسپارم بچه‌ها برات بيارن » جمله‌ش را كامل‌مي‌كند:« دسته‌جمعي رفته‌ن تركيه». مكث‌نمي‌كنم، مي‌گويم:« بگو ديوان « ناظم حكمت» رو اگه پيدا كردن، بخرن برام. دوست‌دارم اصل شعرهاش رو بخونم.» مي‌پرسد:« ناظم حكمت؟» سرم را تكان‌مي‌دهم.
او كه دارد با خودش تكرار مي‌كند « ناظم حكمت»، « ناظم حكمت»، « ناظم حكمت»، ياد يك كتاب ديگري هم مي‌افتم: ""Aşk-ı Memnu [= عشق ِ ممنوع] نمي‌دانم نوشته‌ي چه كسي‌ست، ولي از عاشقانه‌هاي شناخته‌شده‌ي تركيه است، همه‌ي ترك‌ها خوب مي‌شناسندش، بارها ديده‌ام جزو سؤالات اين مسابقه‌هاي اطلاعات عمومي‌شان، اسم رمان را يا به‌عكس اسم نويسنده‌ش را سؤال‌كنند. بايد خواندن داشته‌باشد.
با خودم مي‌گويم ولش كن، دير نمي‌شود. شايد وقتي ديگر.