Not Found

این «کوکوی کبوتران حرم» را هم دیدم. نه این که ضعیف باشد، دیالوگ ها ایراد داشته باشند، چیزی جز واقعیت جامعه باشد، یا بازی هاش نقصی داشته باشد، فقط من را متاثر نکرد.

ساده تر بخواهم بگویم، نه ماجرای عاشقانه ی هما من را به یاد عاشق شدنم انداخت، نه چندان از داستان تجاوز به خواهر هما مشمئز شدم ، نه از کابوس های شبانه ی ناهید وحشت زده، نه از اول تا آخر داستان چیز بیش تری از زندگی سومین عروس( آذر و آنی که دختر نبوده شب عروسی نه، آن سومی) دستگیرم شد...و بالاخره اگر از کرم دست و موبایل سهیلا صرفنظر کنیم، در مورد حضور و تاثیر احتمالی وی هم در روند داستان نظری ندارم ( البته با احترام زیادی که برای خانم سهیلا صالحی و توانایی های بازیگری شان قائلم به خصوص در اجرای ماندگارشان در نمایشنامه خوانی «همه ی افتادگان»).

داستان زندگی آدم های نمایش، گرچه بسیار تامل برانگیز، اما به شیوه ی اخبار ساعت 9 اعلام می شد. وهمان قدر زود از خاطر پاک می شد که مثلا تعداد کشته های غزه.
روی نور یا موسیقی کار نشده بود به عقیده ی من. یعنی جز صدای تکراری طبل و زرنا (؟)که به طور کاملا باسمه ای گذشت زمان را یادآور می شد و بین اپیزودها فاصله می انداخت، چیزی به اسم موسیقی یادم نمانده.

خلاصه من اگر می خواستم 4روز وقت بگذارم برای دید زدن، ترجیح می دادم یک یک نفر تنها پیدا کنم جای 12 نفر، و کمی بیشتر از زندگی همان یک نفر سر دربیاورم.