404 Not Found

اسمي ست كه من براي اين اوقات مي گذارم. هيچ وقت نمي فهمي چه چيزي ماشه را چكاند... يا آخرين قطره اي بود كه جام لبالب را سرازير كرد. فقط مي بيني توي رختخواب هي مچاله مي شوي، و خوابت نمي برد، يا بيدار شده اي خيلي وقت پيش، ولي بلند شدنت نمي آيد، يا همه خوابند، دو فصل ديگر هم از «طبل حلبي» خوانده اي و چشم هات گرم نمي شود.
تكيه مي دهي سرت را به ديوار، سيگاري مي گيراني ...
يا بلند مي شوي از توي قفسه حافظ را بيرون مي آوري. حمد و سوره مي خواني با چشم هاي بسته، و مي گذاري فكر كني توي غزل صحبت از خم ابرو و سلسله ي موي توست!
يا وسط فيلم يكهو خيره شده اي به استكان روي ميز و تا صدات نزده اند خودت هم حواست نيست، و مي گويي هيچي فقط هوس چاي كرده اي، به خاطر تو فيلم را پاؤس نكنند. مي روي توي آشپزخانه، زير كتري را روشن مي كني، قوري را خالي مي كني، مي شوري با دقت، دو پيمانه چاي مي ريزي توش، كمي كه آب جوش ريختي روش، مي چرخاني توي قوري كه گرد و خاك و آن بخش مركب رنگش را پس بدهد، خالي ش مي كني. و دوباره. و بعد مي گذاري ش روي كتري، و منتظر مي نشيني تا دم بكشد.
و مي داني كه اين جور وقت ها دست و پا زدن بي فايده ست. مثل دست و پا زدن آدم در حال غرق شدن، فقط كمك مي كند هواي توي ريه هاش زودتر خالي شود... ديگر آن قدر تجربه داري كه بداني بايد صبر كرد تا خودش بگذرد.