Not Found

اسمش « نمارستاق» است، من بهش مي گويم بهشت. طبيعت باكره اي دارد كه قشنگ براي شستن خستگي و كدورت هاي يك سالت كفايت مي كند. اغراق نبود اگر به آرزو گفتم روز رفتنمان به « دريوك» قشنگ ترين روز يك سال اخيرم بود.

بهشتي كه مي گويم يك جايي است نرسيده به آمل، بالاتر از پنجاب ، يك منطقه ي كوهستاني بكر، كه خدا را شكر هنوز تهراني ها نشناخته اندش، كه گله به گله ويلا بسازند و تعطيلات آخر هفته به اتفاق فك و فاميل سرازير شوند در كوه و دشتش...

جز عده اي محلي كه آن ها هم زمين به غريبه نمي فروشند، ييلاق بعضي خانواده هاي اصيل و قديمي آملي است . اين بار دومي بود كه آرزو قبيله ي كوچك ما (يعني من و سه تا از دوستان مشتركمان) را به ييلاقشان دعوت كرده بود.
امسال بر خلاف شهريور 86 كه هوا حسابي آفتابي بود، باران مي باريد، و اين براي من كه از طبقه ي گياهانم يعني خوشبختي بزرگ!
ارديبهشت نمارستاق واقعا بهشتي است. از لاي هر سنگ و كلوخي جوانه اي بيرون آمده، خارهاي اين جا هم حال و هواي ديگري دارند! مثلا اين خار- بنفش ها! اساعه ي ادب نشود فحشي چيزي نيست ها! اسمي ست كه با بچه ها روي اين خارها را گذاشتيم.

تازه خار- صورتي هم داشتيم:

حتي گلسنگ هاش هم حال و هواي ديگري داشت!

اين ها 8-7نمونه از گل هايي است كه من توانستم عكس بگيرم:

شنيده ايد مي گويند «پول مگه علف خرس ئه»؟ اين هم آن علف خرس (اگر مثل من تا حالا نديده ايد):

البته ماجراي خرس به علف و اين ها ختم نمي شود. آرزو مي گفت خرس هم آن دور و برها كم نيست، گرچه خوشبختانه به تور ما نخورد(يا به عبارت بهتري، ما به تور آن ها نخورديم)، ولي استخوان هايي مثل اين توي دريوك چيز كميابي نيست!

اين هم يك دري است كه من دوستش دارم خيلي، و خوشبختانه اين 2 سال دستكاري ش نكرده بودند.

اين پل نزديك خانه اي بود به نام «خانه ي بي بي».چشمه ي نزديك آن جا را «چشمه ي بي بي» مي گويند. بي بي گويا زن مستجاب الدعوه اي بوده كه زماني در همان محل زندگي مي كرده، و حالا براي مردم آن جا حكم برآورنده ي دعاها را پيدا كرده. البته امسال خانه را خالي كرده بودند و مخده ها و بالشتك ها را گذاشته بودند باد بخورند. من ديگر عكس نگرفتم.

يكي ديگر از چشمه هاي محل « لتوشه» است. توي عكس خيلي پيدا نيست، ولي آب فشار قابل توجهي داشت. همين قدر بگويم كه آب ده را همين چشمه و چشمه هاي همسايه تامين مي كنند. تصفيه خانه اي وجود ندارد، پولي هم بابت آب پرداخت نمي شود.

لتوشه از وسط كوه مي جوشد، اين يعني ما كلي از ده بالا آمديم، تقريبا چيزي معادل همان قدر هم بالا مي رويم تا برسيم به دشت بزرگي به نام «دريوك». آرزو مي گفت دريوك يعني همان دريابك. و قبلا اينجا دريا بوده. پرسيدم دريا يا درياچه، گفت به خزر راه داشته، حالا نمي دانم صحبت چند وقت قبل است...زماني كه خزر به درياي آزاد راه داشته، يا بعدتر.
بالاتر كه رفتيم مه شروع شد. اين هم دريوك توي مه (اين عكس را من خيلي دوستش دارم، من را ياد پاريس - تگزاس مي اندازد، شما را چطور؟):

اين هم دو تا قمري هاي قبيله مان، كه حواسشان به عكس گرفتن من نبود، و ما سه تايي از دور قربان صدقه شان مي رفتيم...

صداي آب را مي گيري، توي دريوك راست شكمت را مي گيري، مي روي جلو. مه هم كه باشد گم نمي شوي، به قول شازده كوچولو آدم اگر راست شكمش را بگيرد راه دوري نمي رود!
تا ... مي رسي به چنين عظمتي:

اسمش « آبشار كوهره» است. عكس مال پارسال است، امسال اگرچه خيلي پرآب تر از اين بود، ولي به خاطر مه نشد عكس درستي ازش بگيرم (براي تصور سايز واقعي دقت كنيد كه آن دو تا خط صورتي و آبي روي تخته سنگ وسطي آدمند).

خب از گفتني ها چه چيزي جا ماند؟...
آهان! يكي اين كه:
نمي دانم براي نشان گذاشتن روي حيوانات بود ، يا براي دفع چشم زخم ، از اين مهره هاي آبي زياد دور شاخ و گردن گاو و گوسفندها مي ديديم:

و دوم اين كه: دو چيز هست كه هرجاي ايران كه بروي بعيد است به پستت نخورد. اولي قلم چي كه اين جا هم شعبه داشت پدر آمرزيده!
و دومي
.

.

.

فرزند امامي كه من نمي دانم چطور از عربستان خودش را رسانده اين جاي عالم، كه يك گنبد طلايي بچپانند روي قبرش و بكنندش قلك نذر و نياز، و خمس و زكات مردم .

و بالاخره، اين هم من كه نشسته ام بر لب جوي و گذر عمر مي بينم: