Not Found

دوشینه پی گلاب می گردیدم ............... برطرف چمن
پژمرده گلی میان گل ها دیدم....... می سوخت چو من
گفتم که چه کرده ای که می سوزانندت..... پروانه صفت
گفـتا که دمی در این چمن خنـدیـدم .... پس وای به من

پ.ن : این «مستزاد» را، در یکی از کنسرت های «بانو مرضیه»، در ادامه تصنیف «دیدی که رسوا شد دلم» زنده یاد «رهی معیری» شنیدم.خیلی دنبال شاعرش گشتم.هرجا به کسی نسبت داده اند: از «ابوالسعید ابوالخیر» هست، تا این که مثلا رباعی ش را به «حکیم خیام» نسبت داده اند، اما هیچ کدام قطعی نبود. نسخه های رنگارنگی هم ازش وجود دارد. اگر کسی نام شاعر را لطف کند، اضافه می کنم.